Durante sete xoves de octubro e novembro participamos nunha actividade que se chama: NamorAndo
Traballamos en grupos sobre as emocións: tristeza, raiba, medo...
Gustounos moito e todas as semanas esperabamos con ganas que chegara o xoves para estar con Jone, a psicóloga e Quiquirico, que é o pequeno dinosaurio que aparecía de cando en vez para que calaramos.
Ao final, votamos para elixir a unha nena e a un neno para que foran a pintar un mural. Todos podedes ir a velo, está no muro do patio cuberto do colexio Vidal Portela.
Os organizadores fixeron un video dese día e das emocións.
O alumnado
de 1º de primaria está na cola para saír da aula e voltar á casa. María é miúda
pero chegou a primeira, feliz e fachendosa polo éxito, agarda a que toque o
timbre e ser por fin hoxe a que encabece á fila.
Hoxe sairá
a primeira. Acadou o seu posto soiña. É seu.
Pasan os
segundo e á cola chegan máis nenos e nenas. Dous deles póñense detrás de María,
empezan a xogar, pero a cousa tórcese e as brincadeiras pasan a empurróns, e María,
que ata entón se mantivera firme e leda, empeza a se asustar... “ao final daránme
a min”, pensa, “e quererán quitarme o posto”, “e xa non poderei ser a primeira”...
A pelexa
segue e chegan os forcexeos, e máis tarde os golpes... os nenos son altos,
fortes e brutos... e María, aínda que foi a primeira, segue a ser miúda... Os
golpes aparecen finalmente tamén para ela, na trifulca alguén a desplaza, alguén a
manca... e veñen as bágoas... así que agarra a súa mochiliña de rodas, e
saloucando chea de mocos, deixa o primeiro posto da cola moi disgustada, polos
golpes do corpo, si, pero tamén polos da alma.
María xa non
é a primeira, aínda que o posto sempre foi seu, porque o conseguiu por méritos
propios.
A escola é
sen dúbida un trasunto da sociedade que está “aí fora”... por iso cómpre
empezar por ela... por todas as Marías que chegaron e chegarán primeiro á cola...
